SANA...

            Marami na ang nagbago sa mga araw na nagdaan. Marami na ring mga bagay na dating nakasanayan ay unti-unti nang nalilimutan at nababalewala…Gayunpaman, umaasa parin ako na balang araw, mauunawaan rin ng lahat at tatanggapin rin ng lahat na ang lahat ng bagay sa mundo ay nagbabago…

            Tila wala ng saysay ang lahat ng bagay sa mundo. Wala na ang dating sigla. Wala na rin ang dating mga kislap ng mga mata na nananalaytay kahit pa sobrang pagod at hirap ang nagdaang araw. Hindi naging alintana ang mga iyon noon… Pero ngayon, konting pagkakamali lamang, naglalaho na ang lahat. Galit at poot ang umaalingawngaw. Kayhirap kong pinipigil ang pagbagsak ng aking mga luha dahil natatakot akong baka lalo pa itong pagmulan ng kanyang galit.

            Mahal na mahal ko siya. Kahit ganito kasakit ang kanyang ipinaparamdam sa akin. Kahit balewala na lang ako sa kanya. Mahal ko pa rin siya. Hindi ako martir. Hindi rin ako tanga. Mahal ko lang talaga siya. Dahil sabi ng nasa Bible, love is patient, love is kind… Oo, nagkaroon ako ng malaking kasalanan na kailanman ay hindi na niya mabubura sa kanyang isipan.

            Naging mahigpit ako sa kanya. Naging sobrang selosa ko sa mga bagay na hindi dapat pagselosan. At nagsinungaling ako sa kanya… Hindi ko lubusang inisip na aabot sa ganito ang lahat. Sabi ko sa sarili ko, sana hindi ko na lang ginawa… pero wala na, hindi ko na iyon maibabalik at mabubura dahil paulit-ulit ko itong ginawa. Sa paulit-ulit na pangyayaring iyon, paulit-ulit ko rin siyang nasaktan. Oo, naging makasarili ako. Hindi ko siya inisip… dahil akala ko, mamahalin pa rin niya ako kahit may nagawa akong mali.

            Tama siya, hindi ko siya deserve. Hindi ko deserve ang pagmamahal niya. Na sana hindi na lang  naging kami. Na sana naging magkaibigan na lang kami… Sobra akong nasaktan sa mga nabanggit niyang mga ito. Para akong paulit-ulit na sinasaksak sa dibdib. Hindi ako makaiyak dahil sobrang sikip at sakit ng aking dibdib. Sana hindi ko na lang ginawa. Sana hindi ko na lang tinago. Sana inamin ko na lang agad sa kanya…

            Kahit ilang ulit akong magpakaawa at humingi ng tawad, hindi na maibabalik sa dati. Hinihiling ko sa Diyos araw araw na sana sa aking pag-gising mawala na ang lahat ng sakit. Na sana pag-gising ko, okay na ang lahat.

            Matagal tagal na rin na hindi niya ako tinawag na “baby”. Namimiss ko na lahat ng mga bagay na ginagawa niya. Namimiss ko na ang mga pagtitig niya sa akin. Ang mga biglaang pagtawag niya sa akin kung hindi ako magrereply agad. Namimiss ko na ang mga panakaw niyang yakap at halik. Namimiss ko na ang kanyang paglalambing.

            Ilang araw na rin akong walang tigil sa pag-iyak. Lutang ang aking isipan sa tuwing na sa trabaho ako. Naiiyak na lang bigla kung nag-iisa ako. Sana kayang tanggalin ng mga pain killers lahat ng klase ng sakit upang wala ng mahirapan…

            Kalian kaya manunumbalik ang lahat?

            Babalik pa kaya ang dating kinagisnan?

            O mauuwi na ang lahat sa isang mapait at masakit na pamamaalam… na kahit ang sakit isipin at tanggapin, kailangang tanggapin ang katotohanan. Kailangang harapin ang mga bagay na atig kinakatakutan.

Mahal na mahal ko siya. Alam niya yan. At hinding hindi ko ipagkakait ang aking pagmamahal sa kanya kahit pa ipagtabuyan na niya ako sa kanyang buhay.

            Sana mapatawad mo na ako. Namimiss na kita. I love you so much, baby.